Ik heb een afspraak met Jan. Onze afspraak is een vrijblijvend intake gesprek. Of te wel een eerste kennismaking. Jan heeft een timmerbedrijf en draait goed volgens zijn zeggen. We spreken over van alles business gerelateerd maar ook andere zaken. Zo vertelt hij mij dat hij het heel leuk vind wat hij doet, dat hij zijn bedrijf al een aantal jaren heeft, het niet erg vind om hard te werken, dat hij getrouwd is en 2 kinderen heeft.

Ik krijg een positieve en prettige indruk van Jan en van zijn bedrijf. Hij heeft zijn klanten en dus zijn omzet. Maar de administratie daar heeft hij hulp bij nodig. Dat kan natuurlijk en is ook heel begrijpelijk! Met alles wat ik hoor past hij helemaal bij onze doelstelling als kantoor en nodig ik hem van harte uit om klant te worden.

We zijn beide blij en we gaan de samenwerking aan. Super. Jan wil graag helemaal ontzorgd worden en dus geeft hij ons de stukken voor de administratie en wij verwerken alles in de boekhouding. Jan is altijd keurig netjes op tijd met het aanleveren van de stukken en ook met het betalen van onze facturen. Zijn banksaldo is niet echt hoog en hij heeft een lening voor zijn auto. Maar Jan lijkt het allemaal prima te redden.

Maar dan…. Zijn vorige boekhouder heeft de laatste aangifte Inkomstenbelasting ingediend en Jan moet € 6.000 betalen! Oeps dat is een hoop geld. En ja, Jan komt naar mij  om hulp. Hij vraagt mij of ik uitstel kan aanvragen voor hem. Dat kan en wil ik best doen. Dat is geen probleem. Wel bespreek ik natuurlijk naar zijn mogelijkheden en ook vraag ik waarom hij dit niet verwacht had. (al snel bleek dat zijn vorige boekhouder vooraf nooit heeft laten weten dat bij zo’n winst ook flink betalen hoort…. Maar dat onderwerp laat ik voor nu even rusten).

Maar goed, ik ging dus uitstel aanvragen. Telefonisch in eerste instantie. En toen kwam de aap uit de mouw….. In gesprek met de belastingdienst ontdekte ik al gauw dat Jan al meer uitstel had aangevraagd. Na wat door vragen bleek dat Jan al een schuld bij de belastingdienst had van € 35.000! Heftig! En ik ontdek dit dus pas, bij toeval, na 3 kwart jaar!

Dat bedoel ik dus met Rozegeur en Maneschijn! Deze man gaf aan dat hij hulp nodig had bij de boekhouding. Hij zei dat het goed gaat met zijn bedrijf. Allemaal waar en geen woord aan gelogen. Maar toch….

Weet je dit doet mij echt verdriet! Ik heb aan hem gemerkt dat de schuld eigenlijk ontstaan is uit pure onwetendheid. En hij heeft het zelf niet meer onder ogen durven zien en daarom niet verteld. DAT IS ZO ZONDE! Er is altijd hulp. En je boekhouder of accountant is bij uitstek geschoold om je ook in dat soort zaken bij te staan. Om met je mee te denken in oplossingen.

Dus lieve mensen wat is het moraal van dit verhaal: Durf echt te zijn. Ben eerlijk. Stop je fouten en schulden niet weg. We zijn allemaal onderweg. We zijn allemaal aan het leren ook al leert iedereen op zijn of haar eigen gebied.

Ook ik, met al mijn boekhoudkundige en financiële kennis, heb wel eens missers gemaakt op financieel gebied. Waren daar redenen voor? Ja, zeker en ik denk dat die er altijd wel zijn. Maar ook al zijn er nog zoveel redenen, zaken moeten opgelost worden en dat kun je niet altijd alleen!. Samen kom je verder.

NB Wil je dit voorkomen? Reserveer vooraf zodat je achteraf niet in de problemen komt.